For a Life that Matters

  Καλοκαιρινοί έρωτες: ποιοι γινόμαστε όταν έρχεται το καλοκαίρι Ή αλλιώς: γιατί χαμογελάμε ακόμα γι' αυτούς που «δεν κράτησαν» Κάντε ένα μικρό τεστ στον εαυτό σας. Φέρτε στο μυαλό σας έναν καλοκαιρινό έρωτα — δικό σας, από όποια ηλικία κι αν προέρχεται. Και προσέξτε τι κάνει το πρόσωπό σας εκείνη τη στιγμή. Χαμογελάτε. Έστω λίγο. Έστω κρυφά. Και εδώ είναι το παράξενο: οι περισσότεροι από αυτούς τους έρωτες τελείωσαν. Κάποιοι τελείωσαν άσχημα. Κάποιοι δεν πρόλαβαν καν να αρχίσουν. Κι όμως — χαμογελάμε. Για κάτι που χάνεις, κλαις. Δεν χαμογελάμε λοιπόν για κάτι που χάσαμε· χαμογελάμε για κάτι που ζήσαμε. Για κάτι που, για λίγες εβδομάδες, μας έκανε να νιώσουμε... περισσότερο εμείς. Και αυτό αξίζει να το κοιτάξουμε από κοντά. Γιατί αυτό το άρθρο δεν είναι για το «άλλο πρόσωπο» εκείνου του καλοκαιριού. Είναι για εμάς. Η ανατομία ενός καλοκαιρινού έρωτα Τι ακριβώς αλλάζει το καλοκαίρι και μας κάνει τόσο... ερωτεύσιμους — και τόσο ικανούς να ερωτευτούμε; Δεν είναι το ηλιοβασίλε...

  Πίσω από κάθε τοξική συμπεριφορά κρύβεται ένας άνθρωπος που πονάει - Ένας μεταμφιεσμένος πόνος που δεν μπόρεσε να φροντιστεί Όλοι έχουμε στη ζωή μας έναν άνθρωπο που η συμπεριφορά του μας πληγώνει. Έναν γονιό, έναν σύντροφο, έναν συνάδελφο, έναν φίλο που κάποτε ήταν φίλος. Όταν τον0 σκεφτόμαστε, νιώθουμε θυμό, κούραση, απογοήτευση — μερικές φορές και ενοχή. Και η εποχή μας έχει βρει μια βολική λέξη για να τον περιγράψει: «τοξικός». Το διαδίκτυο είναι γεμάτο λίστες με συμβουλές για το πώς θα «διαχειριστούμε τους τοξικούς ανθρώπους» και τεστ για να καταλάβουμε αν ο σύντροφός μας είναι ναρκισσιστής. Αυτό το άρθρο λέει κάτι πιο άβολο — και πιο αληθινό: πίσω από κάθε τοξική συμπεριφορά κρύβεται ένας άνθρωπος που πονάει. Ένας πόνος που φόρεσε μάσκα, γιατί κάποτε, κάπου, δεν μπόρεσε να φροντιστεί. Πριν προχωρήσουμε, μια απαραίτητη διευκρίνιση, που θα μας συνοδεύει ως το τέλος: η κατανόηση δεν σημαίνει ανοχή. Το να καταλάβουμε από πού έρχεται μια συμπεριφορά δεν σημαίνει ότι θα επιτρ...